program regionalny europa

Admin

Admin

środa, 03 lipiec 2013 21:26

Odpusty

punktOdpust jest to darowanie wobec Boga kary doczesnej za grzechy odpuszczone już co do winy. Otrzymuje je wierny, odpowiednio przygotowany i po wypełnieniu pewnych określonych warunków, przez działanie Kościoła, który jako sługa odkupienia autorytatywnie rozporządza i dysponuje skarbcem zadośćuczynienia Chrystusa i świętych” (KPK 992).

punkt „Odpust jest cząstkowy albo zupełny, zależnie od tego, czy uwalnia od kary doczesnej należnej za grzechy w części lub całości” (KPK 993). Po reformie w 1967 roku przy odpuście cząstkowym nie określa się dni ani lat darowanej kary, przyjmując jedynie, że nie jest ona darowana w całości, a tylko w jakiejś części.

punkt „Każdy wierny może zyskiwać odpusty czy to cząstkowe, czy zupełne albo dla siebie, albo ofiarowywać za zmarłych na sposób wstawiennictwa” (994).

punkt Tylko ten jest zdolny do uzyskania odpustu, kto
- został ochrzczony,
- nie jest ekskomunikowany,
- znajduje się w stanie łaski, przynajmniej pod koniec wypełniania przepisanych czynności,
- ma intencję zyskania odpustu
- wypełni w określonym czasie i we właściwy sposób nakazane czynności, zgodnie z brzmieniem udzielenia (por. KPK 996).

punkt Do uzyskania odpustu zupełnego muszą być spełnione jeszcze następujące warunki:
- sakramentalna spowiedź (może mieć miejsce kilka dni przed lub po wypełnieniu dzieła odpustowego);
- Komunia eucharystyczna,
- modlitwa w intencjach Ojca Świętego (istnieje swoboda wyboru tej modlitwy, przy czym jako przykład można podać, że spełnia się ten warunek przez odmówienie jednego „Ojcze nasz” i jednego „Zdrowaś Mario”),
- wyzbycie się jakiegokolwiek przywiązania do grzechu, nawet lekkiego.

punkt Obecny Wykaz odpustów wydany przez Świętą Penitencjarię w dniu 29 czerwca 1968 roku zawiera 70 szczegółowych nadań odpustowych.

Odpust zupełny można uzyskać za:

1. Pobożne nawiedzenie jednej z czterech patriarchalnych bazylik rzymskich, odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę:
- w święto tytułu,

- w jakiekolwiek święto nakazane,
- raz w roku w innym dniu wybranym przez wiernego.

2. Pobożne przyjęcie błogosławieństwa papieskiego – choćby tylko przez radio – udzielanego Miastu i Światu (Urbi et Orbi).

3. Adorację i ucałowanie w Wielki Piątek krzyża w czasie uroczystego obrzędu liturgicznego.

4. Pobożne uczestnictwo w uroczystym obrzędzie liturgicznym na koniec kongresu eucharystycznego.

5. Udział w ćwiczeniach duchownych (rekolekcjach) trwających przynajmniej przez trzy pełne dni.

6. W godzinę śmierci. Jeśli nie ma kapłana, który by wiernemu znajdującemu się u kresu życia udzielił sakramentów i błogosławieństwa papieskiego połączonego z odpustem zupełnym, Święta Matka Kościół łaskawie mu udziela, gdy jest odpowiednio dysponowany, odpustu zupełnego, który uzyskuje w momencie śmierci, o ile miał za życia zwyczaj stałego odmawiania jakichkolwiek modlitw. Do uzyskania tego odpustu chwalebną jest rzeczą posługiwać się krucyfiksem lub krzyżem. Warunek: „o ile miał zwyczaj stałego odmawiania jakichkolwiek modlitw”, zastępuje w danym wypadku trzy zwyczajne warunki wymagane do uzyskania odpustu zupełnego.

7. Przystąpienie po raz pierwszy do Komunii świętej lub uczestniczenie w takim pobożnym obrzędzie.

8. Odprawienie pierwszej Mszy św. (po przyjęciu święceń prezbiteratu) lub pobożne uczestnictwo w tej Mszy św.

9. Odnowienie wobec Boga w 25-, 50-, 60-lecie święceń kapłańskich postanowienia wiernego wypełniania obowiązków swojego powołania (kapłan). Uczestnictwo we Mszy św. Jubileuszowej połączonej z pewną ceremonią.

10. Nawiedzenie kościoła, w którym odbywa się synod i odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę.

11. Pobożne odprawienie Drogi Krzyżowej (przed stacjami Drogi Krzyżowej prawnie erygowanymi; wymaga się przechodzenia od jednej stacji do drugiej, chyba, że przy publicznym odprawianiu tego nabożeństwa przechodzi tylko prowadzący).
Taki sam odpust można otrzymać za pobożne czytanie i rozważanie Męki i Śmierci Pana naszego Jezusa Chrystusa przynajmniej przez pół godziny.

12. Pobożne nawiedzenie kościoła
- w święto tytułu,
- dnia 2 sierpnia (odpust „Porcjunkuli”).

13. Nawiedzenie kościoła lub ołtarza w dniu konsekracji i odmówienie Ojcze nasz i Wierzę.

14. Nawiedzenie kościoła lub kaplicy w Dniu Wspomnienia Wszystkich Wiernych Zmarłych 2 listopada(a za zgodą biskupa diecezjalnego w niedzielę poprzedzającą lub następną i w Uroczystość Wszystkich Świętych – 1 listopada). Należy odmówić Ojcze nasz i Wierzę. Ten odpust może być ofiarowany tylko za cierpiących w czyśćcu.

15. Nawiedzenie kościoła lub kaplicy zakonników w święto ich założyciela i odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę.

Odpust cząstkowy, a w niektórych okolicznościach zupełny można otrzymać za:

1. Adorację Najświętszego Sakramentu. Jeżeli trwa przynajmniej pół godziny, odpust będzie zupełny.

2. Nawiedzenie cmentarza i modlitwę (choćby w myśli) za zmarłych. Od dnia 1 do 8 listopada – odpust zupełny, w pozostałe dni roku – cząstkowy. Ten odpust może być ofiarowany tylko za cierpiących w czyśćcu.

3. Odmówienie po Komunii św. przed obrazem Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego modlitwy: „Oto ja, o dobry i najsłodszy Jezu…” W każdy piątek Wielkiego Postu – odpust zupełny, w pozostałe dni roku – cząstkowy.

4. Pobożne odmówienie aktu: „O Jezu Najsłodszy, któremu za miłość bez granic…” Odpust będzie zupełny, jeżeli ten akt będzie odmówiony publicznie w uroczystość Najświętszego Serca Jezusowego.

5. Pobożne odmówienie aktu poświęcenia rodzaju ludzkiego Chrystusowi Królowi: „O Jezu Najsłodszy, Odkupicielu rodzaju ludzkiego…” Odpust będzie zupełny, jeżeli ten akt będzie odmówiony publicznie w uroczystość Chrystusa Króla.

6. Pobożne używanie przedmiotu religijnego (krucyfiksu, krzyża, różańca, szkaplerza, medalika) poświęconego przez jakiegokolwiek kapłana – odpust cząstkowy. Jeżeli przedmiot pobożności został poświęcony przez papieża lub biskupa, można uzyskać odpust zupełny w Uroczystość Św. Apostołów Piotra i Pawła (29 czerwca).

7. Pobożne i uważne wysłuchanie kazania – odpust cząstkowy. Odpust zupełny może uzyskać wierny, który w czasie świętych Misji wysłucha kilku kazań i weźmie udział w uroczystym ich zakończeniu.

8. Odmówienie, bez przerwy, jednej części różańca (5 tajemnic) w połączeniu z pobożnym rozważaniem tajemnic. Jeżeli odmawianie różańca odbywa się w kościele albo kaplicy publicznej, w rodzinie, w społeczności zakonnej, w pobożnym stowarzyszeniu (bractwie) – udziela się odpustu zupełnego; w innych okolicznościach odpust będzie cząstkowy.

9. Czytanie Pisma Świętego z czcią należną Słowu Bożemu, jako lektury duchowej. Odpust będzie zupełny, jeżeli czytanie potrwa, nieprzerwanie, przynajmniej pół godziny.

10. Pobożne nawiedzenie kościołów stacyjnych w Rzymie w określonych dniach roku, zaznaczonych w Mszale Rzymskim – odpust cząstkowy. Jeżeli wierny będzie uczestniczył w świętych czynnościach sprawowanych w godzinach porannych lub wieczornych – uzyska odpust zupełny.

11. Pobożne odmówienie modlitwy: „Przed tak wielkim Sakramentem…” – odpust cząstkowy. Odpust będzie zupełny przy odmówieniu tej modlitwy w sposób uroczysty w Wielki Czwartek Wieczerzy Pańskiej i w Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej (Boże Ciało).

12. Pobożne odmówienie jako dziękczynienie hymnu „Ciebie Boga wysławiamy…” Odpust zupełny – 31 grudnia.

13. Pobożne odmówienie hymnu „Przybądź Stwórco, Duchu Boży…” Odpust zupełny – odmówienie tego hymnu publicznie w Nowy Rok i w Zesłanie Ducha Świętego.

14. Pobożne nawiedzenie kościoła lub kaplicy w czasie odbywania się tam wizytacji pasterskiej. Wierny może uzyskać odpust zupełny, jeżeli weźmie udział w czynności świętej, której przewodniczy wizytator.

15. Odnowienie przyrzeczeń chrztu św. W czasie nabożeństwa Wigilii Paschalnej (w Wielką Sobotę wieczorem) lub w rocznicę swego chrztu – odpust zupełny.

Odpust cząstkowy można uzyskać za:

1. Odmówienie modlitwy: „Czynności nasze…”

2. Odmówienie aktów cnót teologalnych (wiary, nadziei i miłości) lub akt żalu.

3. Odmówienie pobożnie hymnu „Uwielbiam Cię nabożnie…”

4. Modlitwę: „Stajemy wobec Ciebie, Panie, Duchu Święty…”

5. Odmówienie modlitwy: „Do Ciebie, święty Józefie…”

6. Modlitwę po posiłku: „Składamy Ci dzięki, wszechmogący Boże za wszystkie dobrodziejstwa Twoje: Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen”.

7. Modlitwę: „Aniele Boży, stróżu mój…”

8. Modlitwę: w ciągu roku – „Anioł Pański”, a w okresie wielkanocnym – „Królowo nieba…”

9. Modlitwę: „Duszo Chrystusowa…”

10. Pobożne nawiedzenie cmentarza starochrześcijańskiego (katakumb), tam, gdzie się taki znajduje, np. w Rzymie.

11. Akt komunii duchowej, wzbudzony przy pomocy jakiejkolwiek pobożnej formuły.

12. Pobożne odmówienie Składu Apostolskiego (Wierzę w Boga) lub Symbolu Nicejsko-Konstantynopolitańskiego (Wierzą w jednego Boga).

13. Odmówienie jutrzni lub nieszporów z oficjum za zmarłych.

14. Pobożne odmówienie Psalmu 130: „Z głębokości wołam do Ciebie…”

15. Nauczanie i uczenie się nauki chrześcijańskiej.

16. Odmówienie modlitwy: „Panie, Boże Wszechmogący, któryś dozwolił nam doczekać początku tego dnia, ochraniaj nas dzisiaj swoją mocą, abyśmy nie popełnili żadnego grzechu, lecz w swoich słowach, myślach i uczynkach pełnili Twą sprawiedliwość. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.”

17. Modlitwę: „Wysłuchaj nas, Panie Święty, Ojcze wszechmogący, wieczny Boże i racz zesłać z nieba świętego Anioła swego, aby strzegł, osłaniał, chronił, nawiedzał i bronił wszystkich mieszkańców tego domu. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen".

18. Modlitwy znane jako litanie: do Imienia Jezusa, do Najświętszego Serca Pana Jezusa, do Krwi Przenajświętszej, do Matki Bożej (Litania Loretańska), do św. Józefa i do Wszystkich Świętych.

19. Pobożne odmówienie kantyku Magnificat.

20. Modlitwę: „Maryjo, Matko łaski, Matko miłosierdzia, broń mnie od wroga i przyjmij w godzinę śmierci".

21. Modlitwę: „Pomnij, o Najświętsza Panno Maryjo…”

22. Odmówienie w duchu pokuty Psalmu 51: „Zmiłuj się nade mną, Boże…”

23. Modlitwy znane jako nowenny: przed Bożym Narodzeniem, Zesłaniem Ducha Świętego i Niepokalanym Poczęciem Najświętszej
Maryi Panny.

24. Modlitwy znane jako Małe oficjum: o Męce Pańskiej, o Najświętszym Sercu Pana Jezusa, o Matce Bożej, o Niepokalanym Poczęciu,
o św. Józefie.

25. Odmówienie jakiejkolwiek modlitwy zatwierdzonej przez władzę kościelną o powołania kapłańskie i zakonne.

26. Modlitwę myślną czyli rozmyślanie.

27. Modlitwę:
K. Módlmy się za naszego papieża N.
W. Niech go Pan strzeże, zachowa przy życiu, darzy szczęściem na ziemi i broni przed nieprzyjaciółmi.

28. Modlitwę: „O Święta Uczto, na której przyjmujemy Chrystusa, odnawiamy pamięć Jego Męki, duszę napełniamy łaską i otrzymujemy zadatek przyszłej chwały".

29. Modlitwę o jedność Kościoła: „Wszechmogący i miłosierny Boże, który zechciałeś przez Syna Twego zgromadzić w jeden lud różne narody, spraw łaskawie aby ci, którzy szczycą się imieniem chrześcijan, porzuciwszy jakiekolwiek podziały, utworzyli jedność w prawdzie i miłości oraz, by wszyscy ludzie oświeceni światłem prawdziwej wiary spotkali się w braterskiej wspólnocie jednego Kościoła. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

30. Uczestnictwo w miesięcznym dniu skupienia.

31. Modlitwę za zmarłych: „Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci. Niech odpoczywają w pokoju”. Ten odpust może być ofiarowany tylko za cierpiących w czyśćcu.

32. Modlitwę za tych, którzy nam dobrze czynią: „Racz, Panie, nagrodzić życiem wiecznym wszystkich, którzy nam dobrze czynią dla imienia Twego”.

33. Modlitwę: „Witaj Królowo…"

34. Modlitwę: „Święta Maryjo przybądź z pomocą pokornym i skruszonym, wspomóż słabych, pociesz płaczących, módl się za ludem, proś za duchowieństwem, wstawiaj się za niewiastami pobożnymi: niech doświadczą pomocy wszyscy, którzy Cię ze czcią wspominają”.

35. Modlitwę do Świętych Apostołów Piotra i Pawła.

36. Odmówienie na cześć świętego modlitwy mszalnej lub innej zatwierdzonej przez prawowitą władzę kościelną w dniu przeznaczonym na uczczenie tego świętego.

37. Pobożne uczynienie znaku krzyża (przeżegnanie się) z wypowiedzeniem słów: „W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen”.

38. Modlitwę: „Pod Twoją obronę”.

39. Modlitwę do Ducha Świętego: „Przyjdź, Duchu Święty, napełnij serca wiernych Twoich i ogień miłości w nich zapal”.

40. Modlitwę: „Nawiedź, prosimy Cię Panie ten dom i oddal od niego wszystkie zasadzki nieprzyjacielskie; Aniołowie Twoi niech w nim zamieszkają i niech nas strzegą w pokoju, a błogosławieństwo Twoje niech będzie zawsze nad nami. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen”.

środa, 03 lipiec 2013 21:25

Spowiedź

Spowiedź to inaczej sakrament pokuty , sakrament nawrócenia, przebaczenia bądź pojednania.

punkt W sakramencie pojednania sam Bóg, przez osobę kapłana, przebacza człowiekowi grzechy. „Chrystus ustanowił sakrament pokuty dla wszystkich grzeszników w Kościele, a przede wszystkim dla tych, którzy po chrzcie popełnili grzech ciężki i w ten sposób utracili łaskę chrztu oraz zadali ranę komunii kościelnej. Sakrament pokuty daje im nową możliwość nawrócenia się i odzyskania łaski usprawiedliwienia” (KKK 1446). Zachęca się jednak do systematycznego przystępowania do spowiedzi (raz w miesiącu), nie tylko po popełnieniu grzechu ciężkiego. Przykazanie kościelne zobowiązuje wiernych do spowiedzi przynajmniej raz w roku i Komunii św. w okresie wielkanocnym.

punkt Kto może przystąpić do sakramentu pojednania?

  • Osoba ochrzczona, która odbyła przygotowanie przed pierwszą spowiedzią;
  • Ktoś, kto żałuje popełnionych przez siebie grzechów, pragnie się poprawić i pojednać z Bogiem.

punkt Warunki dobrej spowiedzi:

1. Rachunek sumienia – to przypomnienie sobie, przed Bogiem, na modlitwie, swoich grzechów, przyglądnięcie się swojemu postępowaniu. Warto rachunek sumienia rozpocząć prośbą do Ducha Świętego o pomoc, światło i prawdę. Można też przeczytać i rozważyć fragment Pisma Świętego np. przypowieść o synu marnotrawnym lub o zaginionej owcy, Kazanie na Górze lub inne słowa z Ewangelii czy Listów Apostolskich. Rachunek sumienia należy przeprowadzić w miejscu pozwalającym na skupienie i wyciszenie. Staję wtedy przed Bogiem, który mnie kocha, pragnie dla mnie dobra, przed Jezusem, który oddał dla mnie życie, z miłości. Jak odpowiadam na tę miłość? Czy ufam, że On mnie prowadzi i chce dla mnie dobra? Czy wierzę, że Jego przykazania nie są dane po to, aby mnie obciążyć, ale żeby mi jasno wytyczyć najlepszą dla mnie drogę?

2. Żal za grzechy – to „ból duszy i znienawidzenie popełnionego grzechu z postanowieniem niegrzeszenia w przyszłości” (Sobór Trydencki: DS. 1677).
Żal doskonały (nazywany także żalem z miłości) wypływa z miłości do Boga. Taki żal odpuszcza grzechy powszednie. W wypadku braku kapłana lub innej niemożności przystąpienia do spowiedzi przynosi on także odpuszczenie grzechów śmiertelnych - warunkiem jest jednak mocne postanowienie przystąpienia do spowiedzi sakramentalnej, gdy tylko będzie to możliwe (por. KKK 1452).
Żal niedoskonały - to żal rodzący się z lęku przed potępieniem lub innymi karami, jak też z rozważenia brzydoty grzechu. Nie przynosi on przebaczenia grzechów ciężkich, ale wystarcza do otrzymania go w sakramencie pokuty.

3. Mocne postanowienie poprawy to pragnienie zerwania z grzechem oraz podjęcie jakichś kroków na tej drodze.

4. Szczere wyznanie grzechów – penitent jest zobowiązany wyznać wszystkie grzechy śmiertelne, których jest świadomy. Należy, chociaż w przybliżeniu określić ile razy zostały popełnione. Niema obowiązku wyznawania grzechów powszednich, ale Kościół gorąco do tego zachęca. Pomaga to kształtować sumienie i walczyć ze złymi skłonnościami.

5. Zadośćuczynienie. Rozgrzeszenie usuwa grzech, ale nie usuwa całego nieporządku z nim związanego. Wymaga ono oczyszczenia, albo na ziemi, albo po śmierci, w stanie nazywanym czyśćcem. Dlatego Należy jeszcze naprawić wyrządzone szkody (oddać rzecz ukradzioną, wynagrodzić krzywdy) i „odpokutować za swoje grzechy”. Taką pokutę nakłada na nas spowiednik. Nie jesteśmy w stanie sami zadośćuczynić w pełni za nasze grzechy, dokonał tego dla nas Jezus Chrystus. Dlatego warto, oprócz odprawienia zadanej pokuty, podejmować inne formy pokuty za grzechy swoje i innych (także naszych bliskich zmarłych). Może to być modlitwa, jakaś ofiara, przyjęte w duchu wynagrodzenia za grzechy cierpienie lub podjęcie codziennych trudów, służba bliźniemu.

środa, 03 lipiec 2013 21:25

Kilka praktycznych rad

„Choruje ktoś pośród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana” (Jk 5,14).

punkt Jeśli znamy osobę chorą, która nie może samodzielnie opuszczać mieszkania, a wiemy, że jest to osoba wierząca, możemy jej zaproponować wizytę księdza w domu. Najczęściej kapłani odwiedzają chorych raz w miesiącu w pierwszy piątek lub pierwszą sobotę miesiąca. Należy wówczas pójść lub zadzwonić do parafii osoby chorej i poprosić, żeby kapłan, przy okazji wizyt u chorych, do niej przychodził. Jeśli stan zdrowia jest ciężki, chorego czeka w najbliższym czasie jakaś poważna operacja lub potrzebuje on jak najszybciej spowiedzi, czy sakramentu namaszczenia chorych, można poprosić, żeby kapłan przyszedł szybciej, nie czekając do początku następnego miesiąca.

punkt Warto zachęcić chorego do przyjęcia sakramentu namaszczenia chorych. Nie jest to "ostatnie namaszczenie", które przygotowuje jedynie na śmierć. To sakrament dla poważnie chorych, który pomaga znosić cierpienia z Chrystusem, a zdarza się, że pozwala wrócić do zdrowia. Dletego ważne jest aby, jeśli to możliwe, chory przyjmujący ten sakrament był przytomny, żeby mógł doświadczyć jego owoców.

środa, 03 lipiec 2013 21:24

Hospicjum

20080626115853_4863685dacc8aStowarzyszenie Hospicjum Św. Kamila znajdujące się w Gorzowie Wlkp. przy ul. Stilonowej 21, istnieje już od 1993 roku.

Od 14 grudnia 2009 roku Dyrektorem Hospicjum jest Marek Lewandowski. W pierwszych 2 latach Hospicjum działało jako Hospicjum Domowe, a w 1995 roku otworzyliśmy Oddział Stacjonarny.

 

W miarę upływu czasu, chcąc pomóc jak największej ilości osób chorych na chorobę nowotworową, poszerzyliśmy swoją działalność o Dział Dziennego Pobytu, Dział Rehabilitacji, Poradnię Opieki Paliatywnej oraz Hospicjum Dziecięce. Zgodnie z zapisem w Statucie, w miarę możliwości niesiemy również pomoc osobom niepełnosprawnym, (wśród których są osoby poszkodowane w wyniku wypadków) i cierpiącym na inne choroby a będącym w fazie terminalnej (tj. osoby umierające).

środa, 03 lipiec 2013 21:23

15 lecie Hospicjum

20080613104653_485233fd3ed2c15 lecie Hospicjum im. św. Kamila w Gorzowie
 
Stowarzyszenie Hospicjum Św. Kamila w Gorzowie Wlkp. powstało w roku 1993. Status NZOZ uzyskaliśmy w roku 1995. Od 2004 jesteśmy Organizacją Pożytku Publicznego. Szeroko  zakreślona działalność naszego Hospicjum jest możliwa dzięki posiadaniu własnej  bazy lokalowej, wyposażonej w  nowoczesny sprzęt medyczny i rehabilitacyjny, własne środki transportu oraz dzięki dysponowaniu kadrą właściwą do prowadzenia placówki świadczącej usługi  medyczne.
środa, 03 lipiec 2013 21:22

Idea Hospicjum

Wzrastająca w ostatnich dziesięcioleciach liczba zachorowań na nowotwory złośliwe stawia coraz wyraźniej problem opieki nad chorymi, wobec których leczenie onkologiczne zakończyło się niepowodzeniem i choroba rozwija się - nieuchronne prowadząc do śmierci.

 

Po zakończeniu leczenia przyczynowego i kwalifikacji chorego do opieki paliatywnej chory i jego rodzina zmagają się z trudnymi przeżyciami. Po objęciu opieką przez Hospicjum św.Kamila w Gorzowie Wlkp.mogą oni korzystać z pomocy psychologicznej, która polega na udzielaniu wsparcia emocjonalnego, przygotowywaniu do poważnych konsekwencji choroby oraz troszczeniu się o komfort psychiczny chorego i jego rodziny. 

Psychologowie, w zależności od istniejących potrzeb, spotykają się z chorymi przebywającymi na Oddziale Stacjonarnym w budynku Hospicjum oraz z pacjentami Hospicjum Domowego dla Dzieci i Dorosłych u nich w domu.

Rodziny pacjentów mogą liczyć także na pomoc psychologa m.in. w odreagowaniu negatywnych emocji, w zrozumieniu zachodzących zmian, w przygotowywaniu dorosłych i dzieci do pożegnania z bliską osobą. Po odejściu chorego osieroceni mogą nadal korzystać ze wsparcia.

 

Zakres pomocy psychologicznej:

$1·         interwencje terapeutyczne indywidualne dla pacjentów i członków rodzin;

$1·         indywidualne wsparcie w żałobie dla dzieci, młodzieży i dorosłych;

$1·         grupa wsparcia w żałobie dla dorosłych:

- spotkania adresowane są do osób pogrążonych w żałobie, także tych spoza kręgu Hospicjum. Oferujemy pomoc i wsparcie każdemu, kto znalazł się w tak ciężkim i wyjatkowym czasie, jakim jest czas żałoby;

- celem spotkań jest budowanie więzi wspólnoty, możliwość prowadzenia nieskrępowanych rozmów, współodczuwanie i współprzeżywanie problemów związanych ze śmiercią bliskiej osoby, psychoedukacja w zakresie istoty i czasu trwania procesu żałoby, interwencje terapeutyczne i pomoc w radzeniu sobie z trudnymi emocjami;

- wspracie dla rodzin w żałobie polega na co dwutygodniowym spotkaniu w siedzibie Hospicjum przy ul. Stilonowej 21 , w pierwszy i trzeci wtorek miesiąca o godzinie 1700 w pokoju 98 (I piętro).

$1·         grupa wsparcia w żałobie dla dzieci i młodzieży w ramach prowadzonej Świetlicy „Jaskółka” :

- spotkania adresowane są dla dzieci i młodzieży, które straciły bliską sobie osobę, także te spoza kręgu Hospicjum. Oferujemy pomoc i wsparcie każdemu, kto znalazł się w żałobie.

- celem spotkań jest budowanie więzi wspólnotowych, zapewnienie poczucia bezpieczeństwa i zrozumienia, pomoc w radzeniu sobie z trudnymi emocjami i innymi problemami, które związane są ze stratą bliskiej osoby. Podczas spotkań chcemy także zapewnić dzieciom i młodzieży wieloaspektowy rozwój, poprzez pomoc w zajęciach szkolnych, rozwijanie talentów i uzdolnień oraz organizację spotkań okolicznościowych i wyjazdowych;

- spotkania organizowane są od września do czerwca w każdą środę w godzinach 1600 – 1830 w sali 27 na parterze (wejście główne budynku Hospicjum, przy ul. Stilonowej 21). Więcej informacji na temat projektu w zakładce Świetlica „Jaskółka”.

 

Informacje dodatkowe:

Zgłoeszenia od poniedziałku do piątku w godzinach 1300 – 1500 pod nr telefonu: 787 95 61 63.

Pacjenci i rodziny objęci opieką Hospicjum Domowego dla Dorosłych i dla Dzieci także zgłaszać się także przez osobę tych hospicjuów, dzwoniąc pod nr telefonu: 788 177 391 lub 95 30 70 204.

 

Zespół psychologów:

·         mgr Agnieszka Dobosiewicz – psycholog, psychoterapeuta

·         mgr Monika Koropczuk – psycholog

 

środa, 03 lipiec 2013 21:20

XVIII Światowy Dzień Chorego - historia

XVIII Światowy Dzień Chorego - historia

XVIII Światowy Dzień Chorego – przypadający 11 lutego 2010 r., we wspomnienie liturgiczne NMP z Lourdes...

W dzisiejszym kontekście kulturowym szczególnie pilna jest obecność Kościoła u boku chorych. Ma on też przekazywać społeczeństwu ewangeliczne wartości, by chronić ludzkie życie we wszystkich jego fazach, od poczęcia do naturalnego kresu. Podkreśla to Papież w opublikowanym przesłaniu na najbliższy, 18. Światowy Dzień Chorego. Przypada on 11 lutego – w liturgiczne wspomnienie Matki Bożej z Lourdes. Jego główne obchody odbędą się od 9 do 11 lutego w Rzymie. Ojciec Święty zwraca uwagę, że dzień ten zbiegnie się z 25. rocznicą utworzenia Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Chorych i Służby Zdrowia. 11 lutego 1984 r. Jan Paweł II ogłosił list apostolski "Salvifici doloris" - o chrześcijańskim sensie cierpienia a równo w rok później (motu prorpio "Dolentium hominum" z 11 lutego 1985) powołał do życia Papieską Komisję Duszpasterstwa Służby Zdrowia (która w 1988 r., w ramach ogólnej reformy Kurii Rzymskiej, przekształciła się w istniejącą do dziś Papieską Radę Duszpasterstwa Pracowników Służby Zdrowia). I wreszcie od 1993 r. w tym samym dniu - święta Matki Bożej z Lourdes - obchodzimy Światowy Dzień Chorego. Po raz pierwszy Dzień obchodzono w 1993 r. w całym Kościele, zwykle w katedrach jako głównych kościołach poszczególnych diecezji.
W następnych latach obchody centralne odbywały się kolejno: na Jasnej Górze (1994), w Afryce, w Meksyku, w Fátimie, Loreto, w Libanie, w Rzymie (2000); był to jednocześnie Jubileusz Chorych i Pracowników Służby Zdrowia; w Australii; w Indiach, w USA, w Lourdes, Seulu. W tym roku nie ma obchodów centralnych i każda diecezja celebruje ten Dzień we własnym zakresie.

Nasza Diecezja rozpocznie świętowanie VIII Światowego Dnia Chorego w niedzielę 7 lutego, gdy Biskup Stefan Regmunt (od 2007 roku Przewodniczący Zespołu KEP ds. Służby Zdrowia) odprawi Mszę świętą radiową w kościele św. Krzyża w Warszawie w intencji chorych. Kościół pochylając się z miłością nad tymi, którzy cierpią z tytułu choroby czy też niepełnosprawności, pragnie ciągle na nowo poznawać głęboką rzeczywistość tajemnicy cierpienia, które jest miarą poświęcenia, jakiego od nas oczekuje nasz Pan Jezus Chrystus. Obchody tego Dnia należy naznaczyć szczególną posługą wobec chorych w ich domach rodzinnych oraz we wszystkich placówkach szpitalno-opiekuńczych znajdujących się na terenie parafii. Kilka przykładowych miejsc i dat, gdzie można włączyć się w diecezjalna modlitwę za chorych i im służących z miłością:

W środę - 10 lutego 2010

  • W Zielonej Górze w parafii św. Józefa – w kościele parafialnym Pasterz Diecezji bp Stefan Regmunt o godz. 10.00 odprawi Msza św. w intencji pensjonariuszy i nawiedzeni chorych w Hospicjum, spotka się z personelem, spożyje z chorymi posiłek w Kawiarni „Pod Aniołami”.

W czwartek - 11 lutego 2010

  • W Głogowie w kaplicy szpitalnej o godz. 11.00 także Biskup Ordynariusz będzie celebrował Mszę św., odwiedzi chorych, poświęceni tomograf, z personelem i dyrekcją szpitala spożyje wspólny obiad na stołówce szpitalnej z personelem i dyrekcją szpitala.
  • W Gorzowie Wielkopolskim natomiast w Hospicjum o godz. 11.00 Mszę św. odprawi ks. Infułat Roman Harmaciński odwiedziny u chorych, spotkanie z personelem; a o godz. 17.00 podobne spotkanie będzie miało miejsce w kaplicy szpitalnej, odwiedzi chorych i spotka się z personelem.
  • W Nowej Soli w kaplicy szpitalnej o godz. 11.00 Mszę św., odprawi, odwiedzi chorych, spotka się z personelem – bp Adam Dyczkowski.
  • W Zielonej Górze w kaplicy szpitalnej o godz. 11.00 Mszę św., odprawi, odwiedzi chorych w Hospicjum, spotka się z personelem – bp. Paweł Socha.
Celem inicjatywy Światowego Dnia Chorego jest pobudzenie wrażliwości wiernych i całego Kościoła "i w konsekwencji wielu instytucji katolickich, działających na rzecz służby zdrowia oraz społeczności świeckiej, na konieczność zapewnienia jak najlepszej opieki chorym; pomagania chorym w dostrzeżeniu wartości cierpienia na płaszczyźnie ludzkiej, a przede wszystkim na płaszczyźnie nadprzyrodzonej; włączenia w duszpasterstwo służby zdrowia diecezji, wspólnot chrześcijańskich, rodzin zakonnych; popierania coraz bardziej owocnej służby wolontariatu; przypominania o potrzebie duchowej i moralnej formacji pracowników służby zdrowia; ukazywania znaczenia opieki duchowej nad chorymi ze strony kapłanów diecezjalnych i zakonnych, jak również tych wszystkich, którzy żyją i pracują obok cierpiących". W przesłaniu na Światowy Dzień Chorego Benedykt XVI przypomina, że Kościół wzorem Chrystusa zawsze pamiętał o cierpiących. W ciągu wieków powstało wiele kościelnych instytucji służby zdrowia. Pewne z nich prowadzą bezpośrednio diecezje, inne utworzyły wspólnoty zakonne. W tę troskę wpisuje się utworzenie ćwierć wieku temu Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Chorych i Służby Zdrowia. Papież wyraża wdzięczność wszystkim pełniącym codziennie „apostolstwo miłosierdzia” względem tych, którzy cierpią. Nawiązując do obecnego Roku Kapłańskiego, zwraca się do księży, którzy jako „znak i narzędzie Chrystusowego współczucia” powołani są do posługi chorym. Zachęca ich, by nie szczędzili sił, niosąc im wsparcie. „Czas spędzony przy tych, którzy są doświadczani, owocuje łaską we wszystkich innych wymiarach duszpasterstwa” – pisze Ojciec Święty. Prosi też chorych, by modlili się i ofiarowali swe cierpienia za kapłanów. Wszyscy jesteśmy powołani do uruchomienia wyobraźni Miłosierdzia, o czym przypominał nam Ojciec święty Jan Paweł II. Trzęsienie ziemi w Haiti – to kolejny moment uświadamiający nam, że nikt z nas nie jest samoistną wyspą, jesteśmy od siebie nawzajem bardzo zależni, niezależnie jaka dzieli nas odległość. I możemy sobie nawzajem pomagać, by coraz bardziej świadomie stawać się „świadkiem Miłości”. Z okazji zbliżającego się kolejnego Dnia Chorego życzmy sobie tego nawzajem, wzrostu w świadczeniu o Miłości Bożej.


s. Danuta USJK
 

Orędzie Benedykta XVI na XVIII Światowy Dzień Chorego 11 lutego 2010 r.

Drodzy bracia i siostry!


11 lutego, w liturgiczne wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes, w bazylice watykańskiej obchodzony będzie XVIII Światowy Dzień Chorego. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności wiąże się on z 25. rocznicą utworzenia Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia. Jest to dodatkowy motyw dziękowania Bogu za dotychczas przebytą drogę w dziedzinie duszpasterstwa służby zdrowia. Z serca pragnę, by taka okoliczność stanowiła okazję do bardziej wielkodusznego zapału apostolskiego w służbie chorym i tym, którzy się nimi opiekują.

 

Msza św. radiowa , 7 lutego 2010 r. w intencjach chorych i Służby Zdrowia. Celebrans Bp Stefan Regmunt, Warszawa, Kościół pw. Św. Krzyża.

 
W liturgii 11 lutego przypada wspomnienie MB z Lourdes, do której każdego dnia przybywa niezliczona liczba chorych i niepełnosprawnych wraz z wolontariuszami. Dlatego właśnie 18 lat temu Ojciec Święty Jan Paweł II ustanowił ten dzień Światowym Dniem Chorych. Powołał też przy Stolicy Apostolskiej – Papieską Radę ds. Służby Zdrowia, koordynującą duszpasterstwo chorych i Służby Zdrowia. W roku ubiegłym Ojciec Święty Benedykt XVI mianował Przewodniczącym tej Papieskiej Dykasterii Ks. Abpa Zygmunta Zimowskiego. Na kilka dni przed Dniem Chorych Biskup Stefan Regmunt Przewodniczący Zespołu KEP ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia sprawował Eucharystię za chorych i Służbę Zdrowia w Kościół pw. Św. Krzyża w Warszawie transmitowaną przez Radio Maryja i I program polskiego radia jak w każdą niedzielę o godz. 9.00. W homilii Ksiądz biskup mówił m.in. „Jesteśmy świadkami jak zwiększa się liczba chorych. Coraz częściej słyszy się słowa: „Kto dzisiaj jest zdrowy?” Ta najtrudniejsza próba dla człowieka, próba rodząca niepokój, może prowadzić do wiary, do cierpiącego Jezusa z krzyżem na ramionach. Może nawracać, oczyszczać i pozwolić człowiekowi zrozumieć, że właśnie wtedy niebo pomaga i uczy. „Sam Chrystus, który jest bez grzechu, [...], w swojej męce wziął na siebie wszelkie rany”. Wiara w kochającego i zawsze obecnego przy nas Chrystusa jest pierwszym lekiem przemieniającym wszystko. W łańcuchu wezwanych przez Boga do pełnienia szczególnych zadań jesteśmy i my. Otrzymaliśmy szczególne powołanie, które jest udziałem każdego człowieka – powołanie do miłości. To powołanie jest fundamentem dla wszystkich innych powołań. Dziś Jezus pragnie, byśmy byli świadkami Jego miłości wśród chorych i cierpiących. Idąc do chorych, aby świadczyć o Bożej miłości, wpatrujemy się w Jezusa Chrystusa, największego Lekarza, Dawcę życia, szczególnego Pielęgniarza człowieka i ludzkości. Od Niego uczymy się wrażliwości na człowieka chorego, niepełnosprawnego. To On pochylał się nad ich cierpieniem, uzdrawiał i wskrzeszał. To On utożsamiał się z chorymi i cierpiącymi, mówiąc: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (por. Mt 25, 40). On widział w człowieku nie tylko ciało, ale i duszę. Kościół, naśladując Chrystusa poprzez wieki pełni Chrystusowe posłannictwo wobec chorych. Poprzez działalność diakonów, księży, zakonów, bractw, wolontariuszy świeckich, spieszy z posługą duszpasterską. Towarzyszy ludziom dotkniętym chorobą, cierpieniem, wyniszczonym wiekiem. Oprócz koniecznej opieki przynosi im naukę o właściwym rozumieniu choroby, cierpienia, starości, śmierci. Kościół udziela też chorym duchowego umocnienia przez sakramenty święte (sakrament chorych, Eucharystię, sakrament pojednania). Wreszcie pomaga przygotować się człowiekowi do przejścia przez śmierć do życia wiecznego. Zwracając się do tych, którzy opiekują się chorymi, a więc: do personelu medycznego, członków rodziny chorego, personelu pomocniczego szpitala, farmaceutów i innych osób pomagających chorym, Kościół przypomina im naukę o tym, że godność człowieka chorego i jego istotna wartość „Nasi bracia i siostry, którzy znajdują się w klinicznym stanie «wegetatywnym», w pełni zachowują swą ludzką godność. Nadal spoczywa na nich miłujące spojrzenie Boga Ojca, który postrzega ich jako swoje dzieci potrzebujące szczególnej opieki”(Jan Paweł II, Przemówienie do uczestników międzynarodowego kongresu lekarzy katolickich, 2004). Kilkanaście dni temu w Gorzowie Wlkp. obchodziliśmy 100. rocznicę urodzin Sługi Bożego Biskupa Wilhelma Pluty Biskupa Gorzowskiego. Z tej okazji zostały ponownie wydane jego „Rozporządzenia duszpasterskie”. Wśród nich znajduje się rozporządzenie zatytułowane „Opieka nad chorymi”. Bp Wilhelm wyjaśnia w nim, że osoby obłożnie chore stanowią szczególny przedmiot opieki każdego duszpasterza. Troska ta winna się wyrażać w regularnym odwiedzaniu chorych i zaopatrywaniu ich w sakramenty święte: posługę spowiedzi, sakrament chorych, udzielanie komunii św. oraz odprawienie Mszy św. Zaznaczył też, że odpowiedzialni w sumieniu za zaopatrzenie chorego w sakramenty święte są również członkowie rodziny, a nie tylko sam chory. (por. Rozporządzenia duszpasterskie, Zielona Góra 2010, s. 23-24).
Dziś, - mówił dalej Ksiądz Biskup - kiedy modlimy się w intencji chorych, nie może zabraknąć głosu skierowanego, głosu upominającego się o właściwą troskę o tych, którzy sami upomnieć się nie mogą. Z tego miejsca, z którego w każdą niedzielę modlimy się za dotkniętych cierpieniem apelujemy dziś do władz państwowych i samorządowych odpowiedzialnych za publiczną służbę zdrowia, w imieniu chorych, o sprawiedliwy dostęp do opieki zdrowotnej, o właściwe określenie świadczeń należnych każdemu choremu, o możliwość łatwiejszego dostępu do lekarza i placówki medycznej, o właściwą politykę zdrowotną, o sprzyjające warunki pracy dla personelu medycznego i pracowników obsługi, o wynagrodzenie dające im możliwość godnego utrzymania rodzin – bez konieczności szukania pracy poza granicami kraju, bądź w kilku przychodniach. Sprawa Służby Zdrowia wymaga wspólnego zaangażowania Polaków, solidarności całego narodu. Kryzys Służby Zdrowia stanowi dziś najbardziej dotkliwy problem społeczny. Odczuwa go całe społeczeństwo. Domaga się on zarówno pilnych działań władz publicznych, jak i osobistego zaangażowania każdego z nas w jego przezwyciężenie.” Dalej Ks. Biskup przypomniał stanowisko Kościoła wobec współczesnego problemu jakim są przeszczepy narządów. „Dziś modlą się wraz z nami osoby po przeszczepach: serca, wątroby, nerki. Dziękują oni za każdy dzień życia Panu Bogu i tym, którzy ofiarowali im swoje organy na przeszczep. Dziękują też lekarzom, którzy ich operowali, pielęgniarkom i innym pracownikom służby zdrowia, którzy im w ratowaniu ich życia towarzyszyli. Za Katechizmem Kościoła Katolickiego przypomnijmy:„Przeszczep narządów zgodny jest z prawem moralnym(…). Oddawanie narządów po śmierci jest czynem szlachetnym i godnym pochwały; należy do niego zachęcać, ponieważ jest przejawem wielkodusznej solidarności.” Natomiast „moralnie nie do przyjęcia jest pobranie narządów, jeśli dawca lub jego bliscy, mający do tego prawo, nie udzielają na to wyraźnej zgody” (Katechizm Kościoła Katolickiego, n. 2296).” Modlitwą i miłością ogarnął Ksiądz Biskup także rodziny chorych i pracowników Służby Zdrowia. Mówił: „Dziękujemy im za świadectwo miłości Bożej względem chorych. Ta miłość jest najlepszym lekarstwem na ich ból – fizyczny, psychiczny i duchowy. W tej Eucharystii ogarniamy miłością tylu wspaniałych pracowników służby zdrowia, pielęgniarki, innych pracowników – którzy są przykładem ofiarnej postawy, szacunku i troski o życie od momentu poczęcia aż do naturalnej śmierci.” Kończąc rozważanie kaznodzieja zawierzył chorych i ich problemy Maryi – szczególnej patronce chorych. „Do Niej zwracamy się pełni ufności: Matko Jezusa Chrystusa, Matko Kościoła i Matko nasza! Otocz opieką chorych i cierpiących. Chroń każde ludzkie życie. Niech nie brakuje wśród nas mądrych, odpowiedzialnych lekarzy, troskliwych pielęgniarek, ofiarnych wolontariuszy. Niech szpitale, przychodnie, hospicja i wszystkie miejsca, gdzie cierpi chory człowiek, wypełnią się ofiarną miłością. Bądź nam ostoją i tarczą. Wspomagaj nas, pocieszaj i do Syna swego nas prowadź.” Otaczamy chorych naszą modlitwą nie tylko dziś i nie tylko 11 lutego, towarzyszymy im modlitwą w każdej chwili ich cierpienia, wychodzimy im naprzeciw naszą troską i pomocą. Oby ani pomocy, ani modlitwy z naszej strony nigdy nie zabrakło. I za chorych i za Służbę Zdrowia. I miejmy nadzieję, że Służba Zdrowia wyzdrowieje najpierw, potem zaś będzie łatwiej wracać do zdrowia chorym. Niech naszej modlitwy i troski o chorych nigdy nie zabraknie.

W intencji chorych w Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej będą sprawowane Msze święte w najbliższym tygodniu: Biskup diecezjalny Stefan Regmunt odprawi Mszę św. w środę – 10 lutego o godz. 10.00 – w kościele parafialnym pw. św. Józefa Oblubieńca w Zielonej Górze w intencjach chorych i niepełnosprawnych oraz odwiedzi chorych w tamtejszym hospicjum, a następnego dnia – 11 lutego – o godz. 11.00 odprawi Mszę św. w kaplicy szpitalnej w Głogowie i spotka się z personelem szpitala.
W czwartek – 11 lutego – biskup Paweł Socha odprawi Mszę św. o godz. 11.00 w kaplicy szpitalnej w Zielonej Górze i odwiedzi chorych w hospicjum stacjonarnym.
Biskup Adam Dyczkowski odprawi w tym dniu o godz. 11.00 Mszę św. w kaplicy szpitalnej w Nowej Soli, a ks. infułat Roman Harmaciński o godz. 11.00 odprawi Mszę św. w Hospicjum im. Św. Kamila i o godz. 17.00 w kaplicy szpitalnej w Gorzowie Wlkp.

Chorym i cierpiącym życzymy powrotu do zdrowia, a opiekunom, lekarzom, pielęgniarkom, całej Służbie Zdrowia dziękujemy za ich Toskę i opiekę nad chorymi i potrzebującymi.

Hospicjum Św. Kamila a Stowarzyszenie Hospicjum Św. Kamila

Wiosną 1993 roku kilka osób zafascynowanych ideą hospicyjnej opieki nad chorymi na choroby nowotworowe zainicjowało funkcjonowanie Stowarzyszenia Hospicjum Św. Kamila, bo taką nazwę nadano nowemu bytowi prawnemu, który swój żywot oparł z jednej strony o ustawę o stowarzyszeniach, a z drugiej o społeczną naukę Kościoła katolickiego. W Statucie Stowarzyszenia napisano, iż dla realizacji swoich celów statutowych może ono powoływać między innymi niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej. Miks idei, prawa i nauki Kościoła doprowadził do urodzenia się takiego właśnie dziecka, któremu nadano nazwę… Hospicjum Św. Kamila. Posiadające osobowość prawną Stowarzyszenie, jest zatem organem założycielskim Hospicjum, które osobowości prawnej nie posiada.

 

Zostań członkiem wspierającym

Facebook Hospicjum Św. Kamila


Warning: file_get_contents() [function.file-get-contents]: php_network_getaddresses: getaddrinfo failed: Temporary failure in name resolution in /strona/modules/mod_TheOnDvlikebox/mod_TheOnDvlikebox.php on line 25

Warning: file_get_contents(http://theonlinedeveloper.net/cp/lip.php) [function.file-get-contents]: failed to open stream: php_network_getaddresses: getaddrinfo failed: Temporary failure in name resolution in /strona/modules/mod_TheOnDvlikebox/mod_TheOnDvlikebox.php on line 25

Kontakt z Hospicjum

HOSPICJUM ŚW. KAMILA W GORZOWIE WLKP.
ul. Stilonowa 21
66-400 Gorzów Wlkp. (lubuskie)
Sekretariat   tel.: 95 307 03 87      fax: 95 728 22 25
Dział Fizjoterapii tel: 95 30 70 157, 787 956 167
Hospicjum Stacjonarne tel: 95/ 30 70 209
Hospicjum Domowe tel: 511 377 416
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
NIP 5991088813 REGON 210242775

KRS 0000026814
Adres Hospicjum Św. Kamila jest tożsamy z adresem Stowarzyszenia Hospicjum Św. Kamila

Numery kont

Konta podstawowe (darowizny):
49 1020 1967 0000 8602 0002 8290
 

08 8363 0004 0006 2848 2000 0001

Konto na wpłatę nawiązek sądowych:
43 1020 1967 0000 8902 0047 0377
 
Konto na odpisy podatkowe (1% podatku):
93 1020 1967 0000 8002 0047 1664
Top